wrzesień 28, 2007 @ 7:22 pm (>poezja, >różności)
Kochać i tracić, pragnąć i żałować,
Padać boleśnie i znów się podnosić,
Krzyczeć tęsknocie “precz!” i błagać “prowadź!”
Oto jest życie: nic, a jakże dosyć…
Zbiegać za jednym klejnotem pustynie,
Iść w toń za perłą o cudu urodzie,
Ażeby po nas zostały jedynie
Ślady na piasku i kręgi na wodzie.
Leopold Staff
… i tak od dzisiaj żyję 
wrzesień 24, 2007 @ 2:39 pm (> ucieczka, >różności, >trochę prozy)
Epizod w bibliotece
Jasna dziewczyna pochyliła się nad wierszem. Ostrym jak lancet ołówkiem przenosi na białą kartkę słowa i zamienia je na kreski, akcenty, cezury. Lament poległego poety wygląda teraz jak salamandra objedzona przez mrówki.
Kiedy nieśliśmy go pod ostrzałem, wierzyłem, że jego ciepłe jeszcze ciało zmartwychwstanie w słowie. Teraz, kiedy widzę śmierć słów, wiem, że nie ma granicy rozkładu. Pozostaną po nas w czarnej ziemi rozrzucone głoski. Akcenty nad nicością i prochem.
Las
Ścieżka biegnie boso do lasu. W lesie jest dużo drzew, kukułka, Jaś i Małgosia i inne małe zwierzątka. Tylko krasnoludków nie ma, bo wyszły. Jak się ściemni, sowa zamyka las dużym kluczem, bo jakby się tam zakradł kot, to by dopiero narobił szkody.
Zbigniew Herbert
wrzesień 15, 2007 @ 7:55 pm (>owoce nudy, >poezja, >różności)
Gdy problemy z moralnością miewa czasem pan lub pani to ze skromną swą skłonnością wnet wynurza się z otchłani pani Dulska litościwa
matka dzieci ułożonych interesów nieskażonych ideałów posrebrzonych moralności wnet nauczy
jak się ustrzec od skandali kiedy inni coś spaprali i naprawiać teraz trzeba bo moralność to dar nieba
jak pamiętać o manierach urzędować w wyższych sferach wreszcie jak męża wychować aby całkiem nie zwariować
jak prowadzić interesy jak eliminować stresy jak się nie dać otumanić i nazwiska swego splamić
jak być wzorem moralności kiedy w ludziach tyle złości Dulska wesprze Cię bankowo ale nie licz, że darmowo.
t.
wrzesień 13, 2007 @ 6:13 pm (>różności, >trochę prozy)
jak się nie nudzić….??
Gdzieś, ponad tęczą to nasze splątane życie się toczy. Czy naprawdę to takie skomplikowane?? Owszem, plany, skład komórki zwierzęcej ( błony i jeszcze raz błony ogólnie błona za błoną ), pasemka – widmo ( godziny farbowania których nikt nie zauważył), sąsiadka, która urządza wielkie kiszenie kapusty, kierowcy nie zatrzymujący się na pasach, tykające zegarki, brak wolnych miejsc w autobusie, brak lektur w bibliotekach, zapach zimy unoszący się w powietrzu, skrzypiący but ( ubóstwiany przez wszystkich, nadaje rytm każdej pieszej wycieczce :/ ), brak entuzjazmu, nadmiar pozytywnych myśli … a do tego wszystkiego propozycja wzięcia udziału w konkursie poezji śpiewanej, w którym trzeba wykonać utwór poety ze śląska, pierwsza propozycja na liście : „Ballada o lipcowym klocu” 
( autora nie pamiętam) czy świat nie jest przedziwny??
Somewhere over the rainbow …
wrzesień 10, 2007 @ 4:16 pm (> ucieczka, >owoce nudy, >poezja)
wrzesień 3, 2007 @ 6:22 pm (> muzyka, >różności)
// .. Spóźnione pytania ..\\
Usiądź, porozmawiać z tobą chcę,
Bo od wielu dni i lat
pytań które bolą nazbierało się
A odpowiedzi nie dał nikt.
Każda taka pusta noc
wciąż samotnością kaleczy sny.
A nowy, przecież jasny świt, co wybawieniem zawsze był
przynosi tylko ból.
Ref.
Powiedz czemu łatwo tak potrafimy ranić
a o wiele trudniej jest po prostu wybaczać.
Życie, czy to musi być jak gra,
w której nie wygrywa prawie nikt.
Kochać każdy przecież może
ale kto przed miłością nie ucieka dziś.
Już każdy kłamie, nawet w snach,
w marzeniach oszukuje.
W świecie gdzie nawet prawdy cień rani lub zabija
kłamstwo potrzebne nam jak chleb.
Ref.
Powiedz mi dlaczego tak potrafimy zdradzać
a dlaczego trudno jest po prostu pokochać.
Już każdy kłamie, nawet w snach,
w marzeniach oszukuje się.
W świecie gdzie nawet,
nawet prawdy cień rani lub zabija,
kłamstwo potrzebne nam jak codzienny chleb, jak codzienny chleb.
Powiedz czemu łatwo tak potrafimy ranić
a o wiele trudniej jest po prostu wybaczać.
Powiedz mi dlaczego tak potrafimy zdradzać
a dlaczego trudno tak po prostu pokochać.
TSA
